We kunnen weer naar de bollenvelden. Onveranderlijk verbonden met het Nederlandse landschap, maar zo onveranderlijk zijn ze zelf niet: je kunt ze, zoals dat heet ‘editen’. Richard Immink van de universiteit Wageningen is Hoogleraar Moleculaire plantenbiologie en weet alles over de veredeling van bloembollen en sierplanten. Hij wordt ook wel de bloembollenprofessor genoemd.<\/p>\n
Als het gaat om mensen, dieren en groenten is de kennis over DNA-mutatie al vergevorderd. Volgens Immink is het logisch dat het onderzoek daarnaar een stuk verder is. Het maatschappelijke belang is, bijvoorbeeld in de strijd tegen ziektes, is bij mensen, dieren en voedsel veel duidelijker. Daarom is er meer aandacht en geld voor dit type DNA-onderzoek. Daarnaast is het DNA van een tulp is, misschien tegen verwachting in, veel ingewikkelder dan dat van de mens.<\/p>\n
De belangrijkste reden om een bloem of plant te willen muteren is om deze weerbaarder te maken tegen ziektes. Immink vertelt dat er ook steeds vaker om andere redenen vraag is naar aanpassing in sierplanten en bloembollen. “Vanuit de markt is er een sterke behoefte voor bloemen en planten die langer blijven leven nadat ze geplukt of geoogst zijn.” Daarnaast wordt het voor retailers en consmumenten in toenemende mate belangrijk dat er niet met verdelgingdmiddelen wordt gewerkt. “Genome editing kan soms een bloem of plant beschermen tegen ziektes, waar deze anders door aangetast zou raken. Dit levert geen milieuschade op in tegenstelling tot bestrijdingsmiddelen.”<\/p>\n
Toch heeft de wens om bloemen en planten te veranderen vaak ook esthetische of culturele redenen. Immink: “In Oost-Europese landen is de lelie bijvoorbeeld veel populairder dan in West-Europa. De consument in Oost-Europa verwacht daarnaast meerdere bloemen aan \u00e9\u00e9n lelie. ”<\/p>\n