Als je ziek bent wil je maar een ding: een behandeling die zo goed mogelijk aansluit bij jouw situatie en wensen. Zowel arts als pati\u00ebnt hebben dan ook baat bij een zo vol mogelijke dokterstas. Op die manier kunnen zij, op basis van de laatste wetenschappelijke inzichten, gezamenlijk de beste behandeling kiezen. Helaas zien we in de laatste editie van de EFPIA Patients Waiting to Access Innovative Therapies (W.A.I.T.) Indicator dat het in Nederland steeds lastiger is om deze dokterstas van nieuwe geneesmiddelen te voorzien.<\/p>\n\n\n\n
Wachttijd opnieuw toegenomen<\/strong>\u00a0 Weg met de zesjescultuur<\/strong> Samen het tij keren<\/strong> Meer weten? Lees eerdere hollandbio berichten:<\/p>\n\n\n\n
De wachttijd voor pati\u00ebnten op toegang tot innovatieve geneesmiddelen is opnieuw toegenomen, zo lezen we in de W.A.I,T. Indicator<\/a>. Bovendien zijn slechts 58% van alle geneesmiddelen met een EMA-registratie vergoed beschikbaar voor Nederlandse pati\u00ebnten. Gemiddeld duurt het inmiddels 459 dagen tot nieuwe geneesmiddelen na registratie beschikbaar zijn in Nederland \u2013 waarbij de teller sinds afgelopen jaar met 55 dagen is opgelopen. Zowel wat betreft het aantal beschikbare geneesmiddelen als doorlooptijden moet Nederland het doen met een elfde plaats van de 36 onderzochte landen. Een bijzonder noemenswaardige en zorgelijke trend is daarbij dat we in slechts drie jaar tijd van plaats vijf, via zeven, naar elf zijn afgegleden als het aankomt op de wachttijd. Dat is niet in lijn met de nationale ambitie om een biotech koploper te zijn, en staat haaks op hollandbio\u2019s ambitie voor gezondheid op maat. Bij onze oosterburen ziet het er een stuk rooskleuriger uit: zowel wat betreft beschikbaarheid (90%) als doorlooptijden (gemiddeld 128 dagen) staat Duitsland op de eerste plek. \u00a0<\/p>\n\n\n\n
Het feit dat het in Nederland langer duurt en minder vaak lukt om geneesmiddelen beschikbaar te maken zegt veel over de aantrekkelijkheid van de Nederlandse geneesmiddelenmarkt. Immers, als een deel van de klas een tien haalt voor de toets, een deel een mager zesje, en een andere deel een dikke onvoldoende, kan je dan zeggen dat de docent zijn werk niet goed gedaan heeft? Of kunnen leerlingen zichzelf ook de vraag stellen of zij er alles aan gedaan hebben om een goed cijfer te halen? In zijn reactie<\/a> op de monitor legt het Zorginstituut de bal om geneesmiddelen sneller bij de pati\u00ebnt te krijgen helaas expliciet en eenzijdig bij het bedrijfsleven. En dat is gek, aangezien de cijfers juist klip en klaar maken dat diezelfde fabrikanten dat in andere landen wel sneller lukt. <\/p>\n\n\n\n
Die volle dokterstas, waar arts \u00e9n pati\u00ebnt uit kunnen putten, vergt een gezamenlijke inzet en investering in innovatie. Niet alleen in nieuwe behandelingen zelf, juist ook de beoordelingskaders en spelregels die zorgen voor toegang tot innovatie zijn hard aan een update toe. Waar we nu pleisters plakken op een stelsel dat ontworpen is voor een fundamenteel andere tijd, is evengoed innovatie nodig in de wijze waarop nieuwe behandelingen de dokterstas en de praktijk bereiken. Het is hoog tijd voor gezondheid op maat. Tijd voor een lerend zorgsysteem waarin alle stappen van het ontwikkelen van geneesmiddelen naadloos op elkaar aansluiten en waarin we technologische innovaties optimaal inzetten om ziektes te voorkomen en behandelen. Pati\u00ebnten hebben namelijk niks aan deze zesjescultuur. Met schoolopdrachten hebben we vroeger allemaal gemerkt hoe moeilijk het gaat als eenieder het zelf uit probeert te zoeken. Laten we daarvan leren en nu gezamenlijk onze schouders eronder zetten, en werk maken van die tien! <\/p>\n\n\n\n