{"id":31157,"date":"2024-09-03T16:42:53","date_gmt":"2024-09-03T14:42:53","guid":{"rendered":"https:\/\/www.hollandbio.nl\/?p=31157"},"modified":"2024-09-03T21:59:40","modified_gmt":"2024-09-03T19:59:40","slug":"early-access-lets-go-dutch","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.hollandbio.nl\/en\/nieuws\/early-access-lets-go-dutch\/","title":{"rendered":"Early Access: let\u2019s go Dutch!"},"content":{"rendered":"\n

Wanneer je ziek bent, wil je maar \u00e9\u00e9n ding: beter worden. Maar soms is het geneesmiddel dat mogelijk beterschap biedt, (nog) niet vergoed beschikbaar in Nederland en sta je als pati\u00ebnt met lege handen. In zo\u2019n geval kunnen early access <\/em>programma\u2019s uitkomst bieden om de behandeling toch beschikbaar te krijgen. De vraag \u2018wie betaalt dat?\u2019 vormt helaas in toenemende mate een twistpunt tussen overheid en fabrikanten<\/a>. Hollandbio zette de ins en outs van verschillende programma\u2019s op een rij en oppert een typisch Nederlandse oplossing: laten we de rekening splitten \u2013 let\u2019s go Dutch!<\/em><\/p>\n\n\n\n

Early access <\/em>programma\u2019s kunnen van grote waarde zijn voor pati\u00ebnten, en het Nederlandse zorgsysteem biedt gelukkig verschillende mogelijkheden. Hoewel het belang van de programma\u2019s buiten kijf staat, vormt financiering soms een twistpunt: wie betaalt de rekening wanneer de behandeling (nog) niet voor reguliere vergoeding in aanmerking komt? Een geneesmiddelenbedrijf wil natuurlijk dat de overheid zo snel mogelijk gaat betalen voor het product, terwijl de overheid juist wil dat de fabrikant de kosten zo lang mogelijk op zich neemt. Recent nog, liepen de gemoederen hoog op, toen fabrikanten aangaven<\/a> dat het niet langer haalbaar is om geneesmiddelen zonder zicht op een einddatum gedurende de sluisperiode gratis weg te geven.<\/p>\n\n\n\n

De catch-22 rond toegang
<\/strong>In de discussie om de rekening van nieuwe geneesmiddelen, houden we elkaar in een vervelende en steeds verder verstikkende wurggreep. De overheid eist overtuigende data dat een product zijn prijskaartje waard is \u2013 in onze eigen nationale zorgcontext – alvorens tot vergoeding over te gaan. De fabrikant werkt daar weliswaar graag aan mee, maar al die studies kosten veel geld en veel tijd. Dat maakt ten eerste dat pati\u00ebnten soms lang moeten wachten voordat een geneesmiddel, ondanks een vermoeden van effectiviteit, ook voor hen beschikbaar is, maar ten tweede dat de kosten voor de fabrikant alsmaar oplopen, terwijl de terugverdientijd juist terugloopt, met alle gevolgen van dien voor de prijzen van nieuwe producten. Een regelrechte catch-22 voor de toegang tot nieuwe geneesmiddelen.<\/p>\n\n\n\n

Bruggen slaan: de overbruggingsfinanciering
<\/strong>Hollandbio wil deze catch-22 doorbreken, en dat kan niet zonder geven en nemen. Gelukkig zien we steeds meer (early access<\/em>) initiatieven waar actief gezocht wordt naar een compromis waar uiteindelijk alle partijen mee akkoord kunnen gaan. Helaas blijft onze overheid nog wat achter wanneer zij centrale onderhandelingen voert. Want hoewel ze aangeeft aan early access <\/em>mee te wegen, is geenszins helder hoe. Bij hollandbio zien we wel brood in een methode waar we internationaal bekend om staan: going Dutch<\/em>. Hierbij maken de overheid en fabrikant de afspraak om de rekening van een behandeling gedurende de onderhandelingen (retrospectief) te splitten. Dat is niet alleen eerlijk, het geeft beide partijen een incentive om zo snel mogelijk tot een akkoord te komen \u00e9n garandeert dat pati\u00ebnten zo snel mogelijk mogen rekenen op de behandeling waar ze mogelijk baat bij hebben.<\/p>\n\n\n\n