Van een ‘slechte’ oester kun je behoorlijk ziek worden. Promovendus Marcia Bodero ontwikkelde een proefdiervrije methode om schelpdieren te testen op gifstoffen. Bijkomend voordeel: de methode brengt ook onbekende gifstoffen aan het licht.<\/p>\n
In schelpdieren zoals oesters en mosselen kunnen gifstoffen zitten die diarree veroorzaken en in ernstige gevallen zelfs verlamming of de dood. \u2018Daarom moet elke batch worden gecontroleerd voordat die wordt vrijgegeven voor handel\u2019, vertelt Bodero. Ze promoveerde op vrijdag 11 januari bij Ivonne Rietjens, hoogleraar Toxicologie.<\/p>\n
Alleen bekend gif Bodero en haar collega\u2019s verbeterden een andere test, de neuro-2a bioassay, die in combinatie met de LC-MS-test ook onbekende gifstoffen kan detecteren. Deze neuro-2a bioassay werkt met cellen die in het lab zijn gekweekt. Bodero: \u2018In plaats van muizen doden de gifstoffen de cellen. Zo weten we dat er een gifstof aanwezig is en vervolgens kunnen we verder testen om erachter te komen welke stof het is.\u2019<\/p>\n
\n<\/strong>Voordat ze aan haar promotieonderzoek begon, werkte Bodero voor de Chileense voedsel- en warenautoriteit. \u2018In Chili en veel andere landen worden deze tests op gifstoffen gedaan met muizen en ratten.\u2019 In Europa is er al een alternatief, de zogenaamde LC-MS\/MS-test die in Wageningen is ontwikkeld door toenmalig promovendus Arjen Gerssen. Deze test wordt gebruikt om vetminnende gifstoffen te detecteren. Het nadeel is dat de test alleen bekende gifstoffen kan detecteren.<\/p>\n