Innovaties met impact ontwikkelen? In de biotech vind je bevlogen ondernemers die niet kunnen stilzitten. Hoe houd je die gedrevenheid vast, als ontwikkeling jaren duurt en vol risico’s zit? Het vergt doorzettingsvermogen om zulke ambities te halen. Wat drijft hen – en hoe blijven ze volhouden? 

Ondernemen is creativiteit de vrije hand geven. Op reis zag Violette Defourt welke negatieve impact infectieziekten kunnen hebben en al vroeg wist ze dat ze anderen wilde helpen met haar creativiteit. Die waarde deelt ze met de Gates Foundation, dat investeert in Rapidemic in strijd tegen ziekteverwekkers. De start-up ontwikkelt een gemakkelijk te gebruiken moleculaire test, met een eerste product voor razendsnelle en nauwkeurige soa-diagnostiek.

De blijmoedige Brusselaar is onbevangen. Violette koos een masteropleiding biomedische wetenschappen (Science Based Business) aan de Universiteit Leiden. Vanaf het begin zag ze in dat ze geen onderzoeker wilde worden: “Je wordt voorbereid op een PhD-traject, maar ik voelde me nooit echt thuis in het lab.” De opleiding rondde ze af, maar haar passie vond ze tijdens de iGEM-competitie van de gerenommeerde Amerikaanse MIT-universiteit. “Via iGEM ontdekte ik dat je vanuit wetenschap de vertaalslag kan maken naar een maatschappelijk relevante business case.” Violette ging met haar teamleden aan de slag om het wetenschappelijke idee dat tijdens het project ontstond, verder uit te werken. Rapidemic zag het levenslicht. 

Na drie jaar werken er nu twaalf mensen, en daarmee is haar rol flink veranderd. Ze werkt veelal buiten het lab – aan strategie, fundraising, cultuur en teambuilding. Het zijn dan ook de mensen die een bedrijf maken of breken: “je weet pas wat je al die tijd miste als je een goede hire hebt gedaan.” Veruit de grootste uitdaging: financiering. Statistisch gezien stroomt het geld ook niet bepaald naar jonge vrouwen die werken aan diagnostiek, een extra uitdaging dus. “Je wil gewoon je product ontwikkelen en impact maken, niet enkel opgeslokt worden door het bij elkaar schrapen van middelen.” Het idee is er, met een gedreven team dat aan een dringende maatschappelijke opgave werkt. Violette is ervan overtuigd een aantrekkelijke propositie in handen te hebben, maar financiers daarvan overtuigen is geen kleinigheid. Toch is het haar gelukt om de laatste drie jaar zo’n twee miljoen euro op te halen.

Inmiddels heeft Violette een voet tussen de deur bij het Deense BioInnovation Institute, maar vervolgfinanciering zit er vooralsnog niet in omdat ze met het team in Nederland wil blijven. Lachend: “maar als we in juni nog geen geld hebben opgehaald ga ik misschien zelf wel naar Kopenhagen.” En dus blijft ze slim omgaan met investeringen, subsidies en filantropisch geld. Flexibiliteit en creativiteit in het oplossen van financieringsproblemen, ook dat hoort bij ondernemen in onze sector. En daar kan je de lol van inzien, want “problemen zijn niet leuk als ze opduiken, maar des te leuker als je ze oplost.” 

Innovaties met impact ontwikkelen? In de biotech vind je bevlogen ondernemers die niet kunnen stilzitten. Hoe houd je die gedrevenheid vast, terwijl ontwikkeling jaren duurt en vol risico’s zit. Het vergt doorzettingsvermogen om zulke ambities te halen. Wat drijft hen – en hoe blijven ze volhouden?

Op verschillende manieren is Lori Goff op haar jeugdidool Captain Planet gaan lijken. Niet alleen vanwege haar bedrijf Outlander Materials, dat net als de tekenfilmheld uit de 90’s strijdt tegen milieuvervuiling, maar ook omdat ze speciale krachten uit verschillende delen van de wereld weet te verenigen door de diversiteit van achtergronden en inzichten in te zetten. “I was this eco kid”, aldus de Amerikaanse uit Nebraska, die door de liefde per toeval in Nederland bleef en vervolgens in Rotterdam een bedrijf startte dat mensen uit allerlei windstreken rond haar idealisme weet te binden. Want Lori was biotechnologie gaan studeren vanwege de positieve impact op duurzaamheid – en de noodzaak om die kennis in te zetten is sindsdien bepaald niet afgenomen.

Met Outlander Materials werkt ze aan nieuwe non-plastic materialen, getransformeerd uit laagwaardige reststromen van de voedselproductie. Of beter: zijstromen, want “waste is not an option” is de stellige overtuiging van deze biotechnoloog. Je mag haar misschien wel een dromer noemen, maar iets van die drive heb je als ondernemer wel nodig. “It needed to be done and I didn’t know another way of doing it”, zo simpel kan het zijn om te gaan ondernemen. Waarbij ze ook wel zo eerlijk is om toe te geven dat ze het geluk had dat ze aan de start niet doorhad hoe groot de uitdaging zou zijn. Ondersteuning voor startende ondernemers is in Nederland goed te vinden, lovend is ze over de Citylab010-subsidie die ze van de Gemeente Rotterdam heeft verkregen, maar vervolgfinanciering om verder op te schalen is flink lastiger. High risk financierders zijn in de EU namelijk nog te risicomijdend vergeleken met Noord-Amerikaanse tegenhangers.

Al duurt het nog jaren voor haar plasticalternatief omzet zal genereren, gelukkig lukt het om te groeien. Onder meer door het aangaan van samenwerkingen, zoals met EV Biotech die ze via het netwerk van hollandbio op het spoor kwam. Samenwerkingen waarin een gezamenlijke vraag wordt onderzocht, zijn namelijk een goede manier om zo effectief mogelijk te werken met het beschikbare kapitaal. En het is onlogisch om alles zelf te willen doen. Dat geldt voor haar eenmanszaak die ze intussen heeft omgebouwd tot een bedrijf met zes mensen. “Switching to growing a team brought a new set of challenges, but I learned to love building the team. I’m still surprised at how much I enjoy it.” Dat geeft de nodige energie wanneer het weer eens tegenzit, want ondernemen voelt vaak als een druilerige wandeltocht. Leer de tegenslagen op de route te waarderen, luidt Lori’s les, dan verdwijnt de frustratie en krijg je er lol in. “That, and set yourself up with an accountant and a lawyer early on.”

Innovaties met impact ontwikkelen, dat is wat de biotech drijft. In de sector vind je een keur aan bevlogen ondernemers die niet op hun handen kunnen zitten. Het vergt veel doorzettingsvermogen om die stevige ambities te realiseren. De ontwikkeling van biotech innovaties duurt namelijk jaren en is vol risico’s. Waarom begin je er dan toch aan, en nog belangrijker, hoe houd je het als ondernemer vol?

Van analytisch chemicus tot COO en CBO, Leonie de Best is na al die jaren als biotech professional door de wol geverfd. En juist die bak aan ervaring brengt haar en de organisaties die zij helpt verder. Leonie: “Het ontwikkelen van een bruikbaar product is heel iets anders dan het uitvinden ervan. En daar kan ik goed bij helpen.” En dat doet ze niet alleen als bedrijfsconsultant, maar ook als CBO van Survivx dat een medicijn tegen sepsis ontwikkelt. Het is een grote en mooie uitdaging om het bedrijf samen met Remko van Leeuwen op te zetten, maar in deze opstartfase is nog veel nodig voordat SurvivX sepsis de baas is.

Volhouden is een kwestie van lange adem, zo weet Leonie. Eindeloos doorzettingsvermogen is essentieel om een bedrijf van de grond te krijgen, hoe lastig en lang de route naar succes ook lijkt. Kronkelig is die route in elk geval, want de oprichters moeten zich in bochten wringen om maar aan financiering te komen. Waar de ene investeerder juist het roer wil omgooien om de ontdekking eerst op andere, mogelijk kansrijkere indicaties te richten, wil een ander van geen wijken weten. En dat terwijl tijd in de resterende patentduur niet in overvloed is, wat de uitdaging om voldoende financiering te krijgen steeds groter maakt. Een race tegen de klok.

Wat haar dan toch motiveert? “Dat kennis niet als een paper bij een universiteit op de plank blijft liggen, maar dat die innovatie ook daadwerkelijk vertaald wordt naar iets wat geregistreerd kan gaan worden en uiteindelijk patiënten helpt.” Wereldwijd, want de roots van het product liggen in India. De technologie is namelijk ontwikkeld door het Institute of Life Sciences en het Centre for Cellular and Molecular Platforms (C-CAMP) in India – onder leiding van Prof. Balachandran Ravindran. Leonie: “We werken samen met een Indiase entiteit die het IP had. Zij werken met ons omdat zij denken dat het in Europa makkelijker financiering ophalen is.” Daar zit het bedrijf nu dus middenin. En die uitdaging is Leonie aangegaan, al is het omdat sepsis een van de grootste oorzaken is van het aantal IC-opnames. Een succesvolle ontwikkeling op dat gebied kan misschien wel de kroon op al haar valorisatie-werk worden.

Innovaties met impact ontwikkelen, dat is wat de biotech drijft. In de sector vind je een keur aan bevlogen ondernemers die niet op hun handen kunnen zitten. Het vergt veel doorzettingsvermogen om die stevige ambities te realiseren. De ontwikkeling van biotech innovaties duurt namelijk jaren en is vol risico’s. Waarom begin je er dan toch aan, en nog belangrijker, hoe houd je het als ondernemer vol?

Cradle is een beetje een vreemde eend in de bijt, gevestigd in Nederland maar opererend op een Amerikaanse manier. Niet verwonderlijk als je bedenkt dat het opgericht is door Nederlanders die carrière hebben gemaakt in Silicon Valley. Het leven van Stef van Grieken klinkt dan ook als een droom: van opgroeien in een klein Nederlands dorp, naar carrière maken in de tech-hoofdstad van de VS en daarna een veelbelovende start-up mede-oprichten terug in zijn geboorteland. Aanvankelijk dacht Stef na studies technische bedrijfskunde en filosofie dat politiek de manier voor hem was om de wereld een beetje beter te maken, maar al gauw kwam hij erachter dat het bouwen en ontwikkelen van producten veel beter bij hem past.

Bij Google kwam hij in een vroeg stadium in aanraking met Machine Learning. Daar leerde hij ook Eli kennen, die later een van zijn medeoprichters van Cradle zou worden en interesse had in het werken op het snijvlak van DNA en Machine Learning. Ruim honderd interviews met onderzoekers en wetenschappers verder bleef één idee hangen: het werken met data in de biologie kan en moet beter. Eiwitten hebben namelijk ontzettend veel potentie om grote wereldproblemen op te lossen. Ze zijn een soort superkleine machines, en zo kunnen ze gebruikt worden om allerlei soorten materialen efficiënt te produceren, af te breken, of ziektes te genezen. Daarom zet Cradle AI in om betere eiwitten te ontwerpen, wat lang heel kostbaar en tijdrovend was. Zoals één van de wetenschappers tijdens een interview vertelde: “99% of our experiments don’t hit our design objectives. I just don’t know which 99%.” En die 99 problems, dat is precies waar Cradle zich op is gaan richten. Cradle heeft nu doorbraken in de AI gezien waarmee dit ontwerpproces vele malen sneller en goedkoper kan, en de kans op succes veel groter wordt.

Wat opviel bij terugkeer in Nederland is het grote verschil tussen ondernemen hier en in Amerika. Stef: “Vanaf dag één werden we weggelachen in Nederland, maar gelukkig waren er genoeg Amerikanen die zeiden: ga het proberen, misschien lukt het wel!” Gevraagd naar de grootste hobbel voor Nederlandse start-ups, is hij resoluut: “Nederlandse universiteiten zijn korte termijn gierig, en zouden juist lange termijn moeten denken.” De percentages eigenaarschap die universiteiten nemen tijdens het opstarten van een bedrijf bemoeilijken de groei, waardoor uitgroei tot wereldspeler veel lastiger is – en dat moet anders. We kunnen daarbij leren van de VS, want everything’s bigger in America. Hebben we immers niet allemaal liever een klein stuk van een gigantische taart dan een groot stuk van een kleine cupcake?