In de biotech werken bevlogen ondernemers die impact willen maken. Maar hoe houd je koers als de risico’s groot zijn, de financiering onzeker is en de ontwikkeling jaren duurt?  We spraken Michael Newton, CEO van Qorium, over hoe hij de overstap maakte van de wereld van Wall Street en Nike naar tissue engineering en gekweekt leer.

Newton groeide op in New York City en begon zijn carrière op Wall Street. Na jaren in venture capital, private equity wilde hij meer meemaken van ondernemen, of zoals Michael het zelf zegt: “get my hands dirty and play an active role in helping businesses operate and grow.”Michael kwam uiteindelijk terecht bij Nike, waar hij zich dertien jaar bezighield met innovatie, supply chain en digitale productontwikkeling.

“Working at Nike often felt like running a series of start-ups inside one of the world’s biggest brands,” zegt hij. Hij werkte onder meer aan nieuwe fabrieken in China, Sri Lanka en Mexico en hielp het Nike Innovation-team om te groeien van een team van twee personen (waaronder hijzelf) naar ongeveer 500.

Toch begon het na verloop van tijd weer te kriebelen. Samen met zijn vrouw verhuisde hij naar Europa en kwam hij via een oude kennis in contact met Qorium, toen nog op zoek naar een CEO om het bedrijf te helpen groeien: “What Qorium is building felt too important – and too exciting – to miss.” Voor hem kwam alles samen in het bedrijf: cutting-edge technologie, een gigantische bestaande markt en de kans om daadwerkelijk duurzame impact te maken. Qorium ontwikkelt gekweekt leer op basis van tissue engineering, waarmee het een alternatief wil bieden voor traditioneel leer, zonder de milieu-impact van de veeteelt en zonder concessies te doen aan kwaliteit.

Voor Newton was dat direct interessant. “What we create isn’t a leather alternative. It’s real leather,” legt hij uit. Volgens hem onderscheidt Qorium zich doordat het materiaal niet alleen duurzamer is, maar ook voordelen biedt voor producenten. “Traditional leather is inherently variable, with scars, defects and significant waste. Our process allows us to create a uniform and more premium material.”

Hoewel Qorium zich richt op leer, ziet Newton de technologie daarachter als veel breder toepasbaar. “At its core, we’re building a tissue engineering platform,” zegt hij. “The implications of that reach far beyond leather, and are far more relevant to the biotech sector than many people initially assume.”

De overstap van een multinational als Nike naar een jonge biotechonderneming was wel even schakelen. “At Nike, my marketing budget alone was larger than Qorium’s entire budget,” lacht hij. “

Now I can be talking to investors one hour and helping assemble desks the next.”

Toch ziet hij juist daarin de kracht van een start-up. “You can move quickly and make decisions fast. Of course you make mistakes, but most decisions are reversible.” Volgens Newton helpt zijn ervaring bij grote corporates juist om Qorium sneller te laten groeien. “I understand how big companies think and what they need from emerging technology partners.”

Ook over Nederland heeft Newton duidelijke ideeën. Zo ziet hij nog veel onbenut potentieel: “Sometimes there’s a reluctance to take risks, and a tendency to settle too quickly for ‘good enough’.” Toch is hij enthousiast over het hoge opleidingsniveau, de infrastructuur en het biotech-ecosysteem: “The Netherlands has all the ingredients to become a global leader”. Vooral de regio Maastricht noemt hij een ideale plek voor biotechbedrijven: “There’s a genuine ecosystem emerging here, where companies, research institutions and government strengthen one another.”

Voor jonge ondernemers heeft hij vooral één advies: durf om hulp te vragen. “The greatest superpower an entrepreneur can have is asking for help. People genuinely want to help each other, particularly in biotech.”

In de biotech werken bevlogen ondernemers die impact willen maken. Maar hoe breng je een goed idee van het lab naar de kliniek, en wat vraagt dat van leiderschap, ervaring en veerkracht? We spraken Annegret Van der Aa, CEO van Cantoni Therapeutics, over haar rol als katalysator in innovatie en haar passie voor de startup-wereld.

“Ik zie mezelf niet zozeer als ondernemer,” zegt Annegret bijna verontschuldigend. “In mijn hoofd is een entrepreneur iemand met een briljant idee die daar, soms zonder ervaring, vol voor gaat. Ik heb juist eerst in de afgelopen twintig jaar het vak geleerd.”

Na haar promotie in 2002 maakte Annegret heel bewust de keuze om niet in de academische setting te blijven. “Ik vond de universitaire wereld toen erg bekrompen. Iedereen zat op zijn eigen eiland, er was weinig samenwerking. Dat paste niet bij mij.” Ze stapte de biotech in en begon te bouwen aan een carrière langs de volledige R&D-keten: van fundamenteel onderzoek tot klinische ontwikkeling en uiteindelijk strategische en leidinggevende rollen. Elke nieuwe rol die volgde, bevond zich in een ander stukje langs de keten van productontwikkeling.

Die brede R&D- en managementervaring vormt nu de basis van haar werk als CEO van Cantoni Therapeutics, een jong biotech bedrijf dat nieuwe medicijnen ontwikkelt die ingrijpen op een metabool eiwit,  nicotinamide N-methyltransferase (NNMT), dat ontregeld isbij stofwisselingsziekten zoals obesitas maar ook in kanker. “Ik heb geleerd hoe het wél moet maar misschien nog belangrijker, ook hoe het níét moet. Je maakt fouten, en juist die lessen neem je mee.” Zelf noemt ze zich liever een katalysator dan een entrepreneur. “Bij Cantoni Therapeutics zijn het de wetenschappelijke founders die de NNMT remmers ontwierpen. Mijn rol is om te zorgen dat goede ideeën ook echt de weg naar de kliniek en de markt vinden. Dat vraagt om positionering, financiering, teamvorming en keuzes maken.”

Wat haar drijft, is impact. Dat besef werd voor het eerst echt tastbaar tijdens haar jaren in geneesmiddelenontwikkeling bij Galapagos, waar ze een cruciale rol speelde bij de klinische programma’s voor filgotinib, de JAK1 remmer die ondertussen ook op de markt is. “Het moment dat je hoort van artsen dat ze letterlijk kunnen zien welke patiënten het actieve middel krijgen, dát is magisch.” Ze vertelt over een jonge vrouw met reumatoïde artritis die door het kandidaat-medicijn haar passie – piano spelen – weer kon oppakken en daar zo dankbaar voor was. “Dan weet je: dit doet er echt toe.”

Toch merkte Annegret dat ze minder goed gedijt in grote organisaties. Bij Galapagos, waar ze jarenlang actief was, merkte ze dat haar rol veranderde. “Het bedrijf groeide enorm snel, maar werd tegelijk ook meer georganiseerd in lagen en hokjes. Ik verloor de brede impact op de programma’s.” Daarom maakte ze bewust de stap terug naar een startup-omgeving. “Bouwen aan een bedrijf dat start van een concept en eerste data, de juiste mensen betrekken, een programma laten groeien vanuit een idee, daar krijg ik energie van.”

Ondernemen betekent voor haar niet alleen kansen zien, maar ook grenzen bewaken. “Het gevaar is dat dit werk alles overneemt. Het voelt niet als een baan, maar als een rollercoaster elke dag opnieuw en juist dát maakt het risicovol.” Ze benadrukt hoe belangrijk het is om mentaal afstand te houden. “Niet minder betrokken zijn, maar ook voor jezelf zorgen. Anders verlies je veerkracht en kun je ook niet goed voor het bedrijf zorgen.”

Die openheid geldt ook voor haar kijk op leiderschap. “Je hoeft niet alles te weten. Sterker nog: ervan uitgaan dat je níét alles weet, is net slimmer en brengt je verder.” Ze moedigt jonge ondernemers aan om input te vragen aan experten, feedback te zoeken en zich te omringen met ervaren mensen die hen aanvullen. “Kwetsbaarheid wordt vaak onderschat, maar het maakt je juist sterker.”

Haar ambitie voor de komende jaren bij Cantoni Therapeutics is helder. “Mijn grootste drijfveer, is om te aan te tonen dat de NNMT-remmers die we nu in het lab ontwikkelen, ook het beoogde effect bij patiënten hebben. Dat is de ultieme bekroning: zien dat iets waarin je gelooft, daadwerkelijk impact heeft.”

In de biotech werken bevlogen ondernemers die impact willen maken. Maar hoe vind je focus in een wereld waar technologie, markt en maatschappij in hoog tempo bewegen? We spraken Bas Oosterman, econometrist en CEO van SentryX, over zijn onverwachte ondernemerspad en de zoektocht naar betere pijnbestrijding na operaties.

Van wiskunde, via strijkijzers naar startup

Na zijn studie econometrie en promotietraject in de bedrijfskunde begon Bas bij Philips. Hij werkte aan consumentenproducten als tandenborstels, waterfilters en strijkijzers. “Daar realiseerde ik me dat ik eigenlijk wilde ondernemen. Philips is natuurlijk gigantisch groot. Je bent steeds meer met andere dingen bezig dan de markt zelf.” Een overstap naar Julius Clinical wakkerde zijn interesse in de life sciences aan, evenals zijn ambitie om producten te ontwerpen die mensen konden helpen.

Een idee op het schoolplein

De echte start kwam onverwachts. Op het schoolplein van zijn twee zoons raakte hij aan de praat met een andere vader, orthopedisch chirurg Jorrit-Jan Verlaan.  “Hij vertelde hoe heftig de pijn is na rugoperaties: patiënten krijgen zware opiaten, vaak met nare bijwerkingen. Zijn idee was om de pijn lokaal te blokkeren, net als bij de tandarts.” Dat idee groeide uit tot een octrooi: een elastische hydrogel-ring met pijnstillend medicijn, die precies op de plek van de botbeschadiging wordt geplaatst. Een innovatie die moet zorgen voor minder pijn en opiaatgebruik na grote operaties en daardoor een sneller en beter herstel mogelijk maakt.

Van woonkamer naar klinische studie

Bas en Jorrit-Jan besloten samen SentryX op te richten. “We begonnen letterlijk vanuit de woonkamer, met alleen een idee en eigen spaargeld. In een samenwerking op het Hubrecht Instituut maakten we de eerste prototypes.” Een zoektocht naar investeerders leidde naar een aantal business angels. “Het waren allemaal ondernemers, die niet alleen super enthousiast waren, maar bovendien goed konden omgaan met de onzekerheid van ontwikkelen. Tot op de dag van vandaag vormt deze groep een belangrijke basis van onze financiering.”

Inmiddels telt SentryX 25 medewerkers en zijn de eerste klinische resultaten veelbelovend. De volgende stap is een grootschalige fase 3-studie.

Cultuur als Superkracht

Naast technologie draait het bij SentryX om cultuur. “We vinden het belangrijk om mensen binnen te halen die passen bij onze cultuur van vertrouwen en samenwerken. We zijn een team van nieuwsgierige mensen. We luisteren goed naar elkaar en zijn transparant. Fouten maken wordt niet afgestraft, zolang we er maar van leren.”

De naam van het bedrijf verwijst naar bescherming tegen pijn én is een knipoog naar een Marvel superheld, Sentry: “Sentry heeft de kracht van een miljoen exploderende zonnen. Voor ons staat dat voor geloven in je eigen kracht en energie.”

Advies voor jonge ondernemers

Bas’ belangrijkste tips? Zorg dat je je product of het probleem dat je probeert op te lossen zelf goed snapt: “We fileren elk probleem net zo lang tot het in een paar zinnen is uit te leggen. Als het dan nog te ingewikkeld is, ben je er nog niet, of klopt het niet.” En niet te vergeten: “Zorg dat je mensen om je heen hebt die energie en nieuwsgierigheid meebrengen en de uitdaging zoeken.”

Wat hem het meest motiveert? De impact op patiënten: “Ik ben als een kind zo blij als er een technische doorbraak is en de chirurgen zeggen dat je idee werkt. Maar wanneer ik hoor dat de patiënt de volgende dag weer rechtop naast zijn bed stond, dat is echt geweldig! Daar doe je het voor.”

In de biotech werken bevlogen ondernemers die impact willen maken. Maar hoe houd je koers als de risico’s groot zijn, financiering onzeker is en ontwikkeling jaren duurt? Wat drijft hen om tóch door te zetten? We spraken Jan Smeitink, oprichter en CEO van Khondrion, over zijn overstap van de academie naar de biotechwereld – gedreven door een persoonlijke missie.

Van academisch succes naar ondernemende missie

Jan begon zijn carrière als kinderarts en hoogleraar, gespecialiseerd in mitochondriële ziekten. Zijn drijfveer is diep persoonlijk. “Toen ik geneeskunde ging studeren, is een vriendin van mij in het eerste jaar overleden aan een mitochondriële aandoening. Vanaf dat moment concludeerde ik: als ik de mogelijkheden krijg, dan ga ik daar iets voor betekenen.”

Hij bouwde in Nijmegen een toonaangevend centrum op voor patiëntenzorg en onderzoek, maar uiteindelijk trok hij een radicale conclusie: “Ondanks alles wat wij gedaan en bereikt hadden, gingen patiënten nog steeds dood. Het enige dat ik toen kon bedenken, was: ik moet een bedrijf starten, want binnen de academie kan dit niet.”

Zo ontstond Khondrion, gericht op het ontwikkelen van een effectief geneesmiddel tegen mitochondriële ziekten. “Khondrion komt van het Grieks: ‘mythos’ is een draadje en ‘chondrion’ een korreltje. Wij zijn één korreltje in de grote zandbak van de farma-industrie.”

Eerste lessen in het ondernemerschap

Het bedrijf begon bescheiden, met ideeën en een klein team. “We hadden geen kant-en-klaar middel, maar wisten wat we zochten. In een iteratief proces ontwikkelden we honderden compounds, totdat we uitkwamen bij sonlicromanol.” Inmiddels staat het kandidaatmedicijn op de drempel van fase 3.

De overgang van academie naar onderneming bleek ingrijpend. “In de academie was ik wel een beetje uitgeleerd. Hier leer ik elke dag. Dat is leuk, maar je hebt ook veel meer verantwoordelijkheid. Er zijn veel meer slapeloze nachten over: red ik het wel, of red ik het niet financieel?”

Groeien zonder venture capital

In tegenstelling tot veel collega’s haalde Khondrion geen venture capital op. “We hebben een aantal stichtingen en business angels die ons werk ondersteunen. En ja, we hebben subsidie gekregen vanuit Nederland, EFRO, ZonMw, Europa… maar je moet ze wel binnenhalen. Dat betekent dat je heel veel subsidies moet schrijven.”

Het team is bewust klein, met een flexibele schil van langdurige partners. “We hebben een partners met uiteenlopende expertises die al meer dan twaalf jaar met ons meedenken. Die verbondenheid is goud waard.”

Voor wie je het doet

Het zijn de verhalen van patiënten die Jan het meest raken. “We hebben iemand in een rolstoel gehad die nu vijf kilometer kan lopen. Dan weet je waarvoor je dit doet.” Tegelijk is hij eerlijk: “Verwachtingsmanagement is essentieel. Je wil hoop geven, maar moet ook realistisch blijven over de tijd die het kost.”

Advies aan biotechstarters

Jan’s belangrijkste les? “Je kunt je niet goed genoeg voorbereiden op hobbels. Maar hobbels zijn er om te slechten. Je moet af en toe alles op alles zetten om door te kunnen gaan.” Wat volgens Jan het verschil maakt? “Je doet het niet alleen. Zonder mijn team – en de steun van patiëntenorganisaties – hadden we dit nooit kunnen doen.”

📣 Meer horen van Jan? Op 27 juni spreekt hij op het Dutch Biotech Event 2025.

In de biotech werken bevlogen ondernemers die impact willen maken. Maar hoe blijf je gemotiveerd terwijl ontwikkeling jaren duurt en vol risico’s zit? Wat drijft hen en hoe blijven ze volhouden? We spraken Koenraad Wiedhaup, medeoprichter en CEO van Leyden Labs, over het ontwikkelen van een neusspray tegen virussen – precies vijf jaar na de coronalockdown.

Van student naar biotech-ondernemer

Koenraads fascinatie voor de combinatie van biologie en technologie ontstond tijdens zijn studie Life Sciences & Technology. Tijdens een stage bij een biotech bedrijf in San Francisco, wat Koenraad als ‘shaping experience’ beschrijft, kwam hij in aanraking met de bedrijfskundige kant van de wetenschap en werd bij hem het zaadje geplant om zich verder te ontwikkelen op dit grensgebied. Koenraad kwam bij McKinsey terecht, waar hij als consultant jarenlang grote en kleine biotech bedrijven hielp om verder te groeien. Daarnaast hielp hij legio wetenschappers bij het ontwikkelen van een businessplan.

Van wild idee naar neusspray

In zijn tijd als consultant ontmoette Koenraad tevens de mannen waar hij later samen Leyden Labs mee oprichtte: Dinko Valerio, Ronald Brus en Jaap Goudsmit. Tijdens de eerste coronalockdown in 2020, op gepaste afstand in een achtertuin, bespraken ze een wild idee: levende coronavirussen inbrengen in de neus om mensen immuun te maken. Dit idee groeide uit tot een wetenschappelijk plan voor een neusspray die bescherming biedt tegen diverse infectieziekten en vormde tevens het begin van Leyden Labs.

Het Leidse bedrijf draait op pandemische urgentie. “We willen ons product zo snel mogelijk beschikbaar hebben voor mensen, dus werken we alsof we midden in een pandemie zitten.” Naast oplossingen voor bestaande problemen zoals griep ziet Koenraad ook toepassing van de technologie voor andere ziektes. Een nog onbekend coronavirus, een op mensen overslaande vogelgriep, en in de toekomst wellicht zelfs bescherming tegen allergieën als hooikoorts.

Diversiteit en daadkracht

Hoewel de teamleden van Leyden Labs verspreid zijn over de VS, verschillende Europese landen en Azië, is Koenraad trots dat het hoofdkantoor in Leiden is gevestigd: “In Leiden komen al eeuwenlang omdenkers bij elkaar die niet bang zijn om hun ideeën uit te spreken.”

Tegelijkertijd ziet Koenraad de internationale diversiteit binnen Leyden Labs als essentieel. Met ruim 20 verschillende nationaliteiten, samenwerkingen over de hele wereld, en een bedrijfscultuur die pandemische urgentie ademt, werken ze in Leiden keihard aan het voorkomen van miljoenen toekomstige griepdoden.

Zijn advies voor startende biotech ondernemers?

“Doe zo veel mogelijk ervaring op, vanuit verschillende rollen. Neem een kijkje bij de bedrijfsvoering, bij ontwikkeling en bij onderzoek, en zoek de diepgang op om erachter te komen waar je écht goed in bent en waar je passie ligt.”