← #nieuws

Minister Neehoorn

Recent liet VWS-minister Hermans weten wéér twee nieuwe geneesmiddelen niet te vergoeden. Het is een echo van het nee-salvo dat toenmalig VWS-minister Bruijn vorig jaar in drievoud inzette: nee, nee en nog eens nee. Beide ministers wijzen naar de fabrikant en eisen ‘maatschappelijk verantwoorde prijzen’. Alleen, waarom lukt het ministers in andere landen wél om deals te sluiten, maar laat Nederland haar patiënten liever in de kou laten staan? Hollandbio vindt het niet te verteren. Deze besluiten mogen simpelweg geen eindpunt zijn. Toch vrezen we enkel meer afwijzingen, als de minister blijft vasthouden aan de beleidsagenda passende zorg als norm. Minister Neehoorn is geboren.

De ‘Nee’ in het vaste repertoire van de minister
De nieuwe beleidslijn is hollandbio inmiddels helder, nu alweer vijf verschillende innovatieve geneesmiddelen van verschillende fabrikanten bij de poorten van het basispakket struikelden over de eis ‘maatschappelijk verantwoorde prijs’. Onder het valse beleidsframe passende zorg, moet minister Hermans van ‘nee’ een reguliere uitkomst maken. Als doekje voor het bloeden mogen patiëntenorganisaties bij haar op de koffie komen, om te vernemen dat de behandeling, die zij of hun dierbaren nooit zullen krijgen, weliswaar effectief bevonden is, maar – helaas pindakaas – een prijs heeft die wij als maatschappij niet willen dragen. Het feit dat diezelfde middelen in veel andere – zelfs minder welvarende – Europese lidstaten met regelmaat wél vergoed beschikbaar zijn, doet niet ter zake aldus de minister, want het vergoedingsbeleid is een Nederlandse aangelegenheid. Dat snappen jullie toch wel?

Wie past passende zorg?
De vraag die zich aandient: wie past die Nederlandse passende zorg eigenlijk wel? De patiënt is het zeker niet, noch arts of fabrikant. De werkwijze van de minister doet hollandbio denken aan een hoofdpersonage uit een populair kinderboek: de Neehoorn, die consequent en chagrijnig de kont tegen de krib gooit, de sprookjesachtige omgeving ten spijt. Onze minister Neehoorn zegt te sturen op passende zorg, maar handelt als het gaat om geneesmiddelen slechts naar haar bezuinigingsopdracht. En dat is extra schraal, omdat de cijfers uit de meest recente monitor van de Nederlandse Zorgautoriteit -na een kritische lezing vanuit hollandbio- laten zien dat de uitgavenstijging aan geneesmiddelen beperkt is en vooral komt door toename van het aantal patiënten. Het deel van het totale zorgbudget dat we aan geneesmiddelen uitgeven daalt zelfs jaar op jaar. We zijn de afgelopen jaren dus al bijzonder efficiënt geweest in het drukken van de kosten. Helaas alleen ten koste van de patiënt.

Stilstand is achteruit hollen

Hollandbio heeft grote moeite met deze beleidskoers, die bovendien verkocht wordt als vooruitgang, terwijl de zorg steeds verder achteropraakt. Stug nee blijven zeggen, zonder daadwerkelijke bereidheid om te zoeken naar hoe het wél kan, dat is geen passende zorg. Er zijn legio knoppen waar we in het belang van patiënten aan kunnen draaien, met inachtneming van knellende budgetten. Wel vraagt dat betere samenwerking, plus een portie creativiteit en flexibiliteit.

Samen chagrijnig zijn
In het boek trekt de Neehoorn er uiteindelijk samen op uit, en daar putten we bij hollandbio hoop uit. Het huidige zorgstelsel geeft volop reden tot chagrijn, voor patiënten, artsen, onderzoekers, overheid en bedrijven. Bokken en denken dat het wel overwaait, lost niets op. Laten we onze gezamenlijke creativiteit aanwenden om, schoorvoetend of niet, werk maken om innovatie ruimte te geven in onze zorg. Samen kunnen we ervoor zorgen dat patiënten niet langer dan noodzakelijk hoeven te wachten op de zorg die ze verdienen. De takeaway van het kinderboek indachtig: samen chagrijnig zijn, is veel leuker! En gezonder bovendien. Dus Minister Neehoorn, wat denkt u ervan om eens samen op te trekken met de weet-het-altijd-beter-sectororganisatie?